پرسش: خداوند سبحان می‌فرماید: «وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا؛ ترجمه: و هرکس فرد با‌ایمانی را از روی عمد، به قتل برساند مجازاتِ او دوزخ است در‌حالی که جاودانه در آن می‌ماند و خداوند بر او غضب می‌کند و او را از رحمتش دور می‌سازد و عذاب عظیمی برای او آماده ساخته‌است (سورۀ مبارکۀ نسا، آیۀ شریفۀ نود و سه، ترجمۀ مکارم شیرازی).» بر‌اساس این آیه، کسی که مؤمنی را بکُشد اهل آتش و در آتش جاودانه و ماندگار است. این آیه مطلق و عام است و همۀ افراد بشر را در هر حالی شامل می‌‎شود، اعم از این‌که قاتل از کردۀ خود پشیمان شود و توبه کند یا نه. از سوی دیگر، به‌حسب مبانی فقهی، کسی که مؤمنی را می‌کُشد کافر محسوب نمی‌شود. اینک سؤال این است که آیا کسی که مؤمنی را کُشته و از کردۀ خود پشیمان و نادم شده و توبه کرده و دیۀ مقتول را پرداخت کرده‌است، از مصادیق آیۀ شریفه است؟