1. اگر شخص پانز‌ده روز پیوسته در خدمت نظام است و پانز‌ده روز پیوسته در وطن خود مستقر است، حکم کثیر‌السفر را ندارد، زیرا سفر او با اقامت ده‌روزه منقطع می‌شود و چنین شخصی کثیر‌السفر محسوب نمی‌شود.
2. شخص همان‌طوری که در وطن خود روزه می‌گیرد، باید در محل خدمت خود نیز روزه بگیرد. اگر شخص قبل از زوال خورشید به محل خدمتش برسد و تا آن لحظه امساک کرده و از مبطلات روزه پرهیز کرده باشد، روزه‌اش صحیح است.
3. اگر شخص بعد از زوال آقتاب، از محل خدمتش، حرکت کند و به وطنش برود، روزه‌اش صحیح است، همان‌طوری که اگر بعد از زوال آفتاب، از وطنش حرکت کند و به محل خدمتش برود، روزه‌اش صحیح است.
4. حکمِ کثرتِ سفرِ کاری به‌لحاظ اتمام سفر است و قوانین آن با قوانین محل کار متفاوت است.
5. ملاک کثیر‌السفر کاری تعداد سفر نیست. چنین نیست که اگر تعدادِ سفر‌هایِ کاریِ شخص زیاد باشد، کثیر‌السفر محسوب شود. ملاک و ضابطۀ کثیر‌السفرِ کاری این است که اقامت ده‌روزه بین سفر‌ها فاصله نشود و شخص قبل از اتمام ده روز باز به سفر برود، یعنی شخص نه در محل خدمت ده روز اقامت کند و نه در وطنش.