1. نه‌تنها حضرت فاطمۀ زهرا (سلام‌الله‌علیها) ولایت دارد، بلکه ولایت ایشان مهیمنِ بر ولایت فرزندان معصومشان (یازده امام) است. این مسئله روشن است و اگر مستشکل به کتاب «مقامات فاطمة علیها السلام» مراجعه کند، این مطلب را می‌یابد و تصدیق می‌کند.
2. مستشکل می‌گوید معنای «ولایت» در محل بحث با معنای آن در «ولایت خویشاوندان پیامبر و اهل‌بیت ایشان» متفاوت است در حالی که این ادعا صحیح نیست. قرآن در بیش‌تر موارد از «امامت» با «ولایة‌القربی (ولایت خویشاوندان پیامبر و اهل‌بیت ایشان)» یاد می‌کند و قُرَبا و اهل‌بیت پیامبر (علیه‌و علیهم‌السلام) از پنج تن آل‌عبا شروع می‌شود و همۀ نُه امام معصوم از فرزندان حضرت ابا‌عبد‌الله را شامل می‌شود.
3. پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) در اخبار و روایات متواتر از عترت و اهل‌بیت سخن گفته‌است و مطرح کردن عترت و اهل‌بیت سیرۀ پیامبر بوده‌است، همان‌طوری که در آیۀ تطهیر نیز سخن از «اهل‌بیت» است و «اهل‌بیت» عام است و حضرت فاطمۀ زهرا (سلام‌الله‌علیها) را نیز شامل می‌شود: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا؛ جز این نیست که همواره خدا می‌خواهد هر‌گونه پلیدی را از شما اهل‌بیت بر‌طرف نماید و شما را چنان‌که شایسته است [از همۀ گناهان و معاصی] پاک و پاکیزه گرداند».
مستشکل حدیث غدیر را کامل نخوانده‌ یا توجه نکرده‌است تا بداند پیامبر این سیره را در حدیث متواتر غدیر نیز حفظ کرده‌است. در حدیث غدیر، پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) فقط نامِ مبارکِ حضرتِ امیر‌المؤمنین را نیاورده‌است، بلکه اسامی چهار‌ده معصوم (علیهم‌السلام) را ذکر کرده‌است. پس با توجه به حدیث غدیر و این‌که نام چهار‌ده معصوم (علیهم‌السلام) در آن ذکر شده‌است، آیۀ شریفۀ «النَّبِيُّ أَوْلَىٰ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ؛ پیغمبر اولی و سزاوار‌تر به مؤمنان است از خود آن‌ها (یعنی مؤمنان باید حکم و اراده او را مقدم بر ارادۀ خود بدارند و از جان و مال در اطاعتش مضایقه نکنند)» بر قُرَبا و اهل‌بیت پیامبر نیز تطبیق می‌کند.
4. فدک مال حضرت فاطمۀ زهرا (سلام‌الله‌علیها) بود. از شأن نزول‌هایی که برای آیۀ فیء گفته شده‌است، همین مسئلۀ فدک است. این شأن نزول نه‌تنها مورد‌قبول شیعیان، بلکه مورد‌‌قبول اهل‌سنت نیز هست. البته با غض‌نظر از شأن نزول، نص آیه نیز بر این مسئله دلالت دارد. در این آیه، «وَلِذِي الْقُرْبَى» آمده‌است و «ذِي الْقُرْبَى» قطعاً حضرت فاطمۀ زهرا (سلام‌الله‌علیها) را شامل می‌شود:
«مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ؛

ترجمه: آن‌چه خدا از [دارایی] ساکنان آن قریه‌ها عاید پیامبرش گردانید، از آنِ خدا و از آنِ پیامبر [او] و متعلق به خویشاوندان نزدیک [وی] و یتیمان و بینوایان و در‌راه‌ماندگان است تا میان توانگران شما دست به دست نگردد و آن‌چه را فرستاده [او] به شما داد آن را بگیرید و از آن‌چه شما را بازداشت باز‌ایستید و از خدا پروا بدارید که خدا سخت‌کیفر است (سورۀ مبارکۀ حشر، آیۀ شریفۀ 7).
5. منزلت و مرتبه در مراتب اصطفا و برگزیدگی مطرح است، نه در ابعاد دیگر.
6. پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) به حضرت فاطمه وصیت کرد و به حضرت امیر‌المؤمنین (علیه‌السلام) امر کرد در مواردی که حضرت فاطمه نظری می‌دهد، سخن و نظر ایشان را بپذیرد.
7. این‌که گفته شود ما دوازده امام داریم، نه سیزده امام، صحیح نیست. «دوازده امام» به معنای حضر تعداد ائمه نیست. به سخن دیگر، دوازده امام بودن ائمه منافیِ امامتِ رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) نیست. در برخی نقل‌ها، دوازده امام آمده‌است. در برخی نقل‌ها، پنج تن آل عبا مطرح شده‌است، مانند آیۀ تطهیر و آیۀ مباهله. در برخی نقل‌ها، چهارده معصوم آمده‌است، مانند آیۀ مودت و در برخی نقل‌ها، نُه امام از فرزندان و نوادگانِ حضرتِ امام حسین (علیه‌السلام) آمده‌است.