۱. مهیمن بودن پیامبر ﷺ بر ثقلین، به معنای آن نیست که قرآن ساخته و انشای خود آن حضرت باشد؛ بلکه قرآن به نام جلاله (خداوند متعال) منسوب است.

۲. همان‌گونه که قرآن بر همه کتاب‌های آسمانی پیشین مهیمن است ـ چنان‌که در سوره مائده آمده ـ این هیمنه مستلزم آن نیست که انجیل، تورات، صحف ابراهیم و دیگر کتاب‌های آسمانی ساخته و الفاظ قرآن باشند.

۳. نیز همان‌گونه که روح امری بر فرشتگان مقرّب علیهم‌السلام مهیمن است، لازمه‌اش این نیست که وحی‌ای که جبرئیل علیه‌السلام نازل می‌کند، ساخته و پرداخته روح امری باشد.

۴. همچنین سید پیامبران ﷺ بر سایر انبیا علیهم‌السلام برتری و هیمنه دارد؛ اما این به معنای آن نیست که وحی نازل‌شده بر آنان، انشا و صنع پیامبر اکرم ﷺ باشد.

۵. آری، هیمنه و علم پیامبر ﷺ نسبت به آنچه بر آنان وحی می‌شود، و اینکه نور آن حضرت واسطه شفاعت برای فیض الهی به آنان است، مستلزم قطع اسناد وحی از خدای متعال نیست.

۶. همانند نسبت دادن مرگ که گاهی به خدای متعال نسبت داده می‌شود، گاهی به فرشته مرگ، و گاهی نیز به یاران فرشته مرگ از دیگر ملائکه.

۷. نیز همان‌گونه که آیه کریمه می‌فرماید:
«إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ» و
«إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ»؛
نسبت دادن قرآن کریم به جبرئیل علیه‌السلام از این جهت است که او واسطه در نزول وحی می‌باشد.