۱. جو هنگامی که به جوش بیاید، تبدیل به «فُقّاع» یعنی آبجوی الکلی می‌شود.

۲. همان‌گونه که آب انگور نیز اگر به جوش بیاید، حرام می‌شود.

۳. بلکه حکم آب جو از آب انگور شدیدتر است؛ زیرا اگر آب انگور آن‌قدر به جوشیدن ادامه دهد که دو سوم آن تبخیر شود، حلال می‌گردد.

۴. اما آب جو اگر به جوشیدن ادامه دهد و جوشش آن شدت پیدا کند، حرمت آن نیز شدت می‌یابد.

۵. به عبارت دیگر، اجزای الکلی موجود در آب جو، یعنی فُقّاع (آبجو)، با ادامه یافتن جوشیدن افزایش پیدا می‌کند.

۶. اما روش استفاده حلال از جو، یعنی تهیه آب‌جوی حلال، این است که دانه‌های جو را حدود نصف روز در آب بخیسانند، بدون اینکه آب یا دانه‌های جو جوشانده شوند و بدون قرار دادن آن در معرض آفتاب. سپس آب آن نوشیده شود. امام کاظم(ع) نیز از این روش استفاده می‌کردند؛ به این صورت که جو را به مدت شش ساعت در آب می‌خیساندند و پیش از آنکه بجوشد، آب آن را می‌نوشیدند.

۷. ضابطه این است که آب جو پیش از گذشت مدت طولانی که موجب اکسید شدن و تخمیر آن می‌شود، مورد استفاده قرار گیرد؛ خواه این امر به سبب گرمای شدید هوا، آفتاب یا آتش باشد. نشانه اکسید شدن آن، بالا آمدن حباب‌ها بر سطح آب است که در این صورت «فُقّاع» نامیده می‌شود و نوعی شراب است که مردم به سبب کم بودن میزان الکل آن در مقایسه با شراب معمول، آن را ناچیز شمرده‌اند. بنابراین، ضابطه آن است که مدت خیساندن بسیار طولانی، مانند دو روز، نشود و همچنین خیساندن آن در شرایط گرمای شدید هوا، تابش شدید آفتاب یا مجاورت با آتش به‌گونه‌ای نباشد که موجب جوشیدن آن، یعنی پدیدار شدن حباب‌ها بر سطح آب، شود.

۸. بنابراین، خوردن سوپ جو که با پختن تهیه شده است، مانند خوردن آبِ خورشِ آب انگور که با پختن تهیه شده، حرام است.