۱- روایتی که میان مردم رایج است، با سند از علمای اعلام ما نقل شده و مورد اعتماد آنان و جزو سیره‌ی ایشان است.

۲- مهم‌تر آن‌که تمام بخش‌ها و جملات آن، شواهدی در روایات هر دو گروه (شیعه و اهل سنت) دارد، افزون بر مفاد آیاتی که در فضائل ایشان وارد شده است.

۳- افزون بر این، مسائل اعتقادی از خبر واحد—اگر سندش صحیح باشد—گرفته نمی‌شود، بلکه از خبر علمی و سند ظنیِ صحیح و بلکه خبر علمی گرفته می‌شود؛ یعنی خبری که شواهدی از آیات محکم، بیانات محکم پیامبر و اهل‌بیت علیهم‌السلام، و دلایل عقلی و فطری داشته باشد.

۴- پس در مسائل اعتقادی، مدار بر قوت یا ضعف سند ظنی نیست، بلکه مدار بر خبر علمی است؛ چنان‌که شیخ مفید، سید مرتضی، شیخ طوسی و دیگر متقدمان نیز بر آن تأکید کرده‌اند.