۱. با تصریح او به این‌که اسلام را به‌طور جدی مطالعه خواهد کرد ولی نمی‌داند که باقی می‌ماند یا نه، گویا اراده‌ای جدی برای تشهّد به شهادتین ندارد، بلکه اراده‌ای صوری است.

۲. این‌که هدف او از اقرار به شهادتین، ازدواج باشد، به خودِ اقرار خللی وارد نمی‌کند. نهایت آن‌که با حکم به اسلام او، اگر پس از آن از اسلام برگردد و مرتد شود، در صورتی که دخول به همسر مسلمانش صورت نگرفته باشد، عقد نکاح فوراً باطل می‌شود؛ و اگر دخول صورت گرفته باشد، نکاح به‌صورت متزلزل منفسخ می‌گردد و زن باید عده نگه دارد. اگر عده سپری شود و او از ارتداد توبه نکند، انفساخ نکاح قطعی می‌شود؛ و اگر در زمان عده توبه کند، بقای نکاح تثبیت می‌گردد.

۳. بله، گفتار او که «نمی‌دانم بر اسلام باقی می‌مانم یا نه» مقتضی آن است که اراده‌ای جدی برای ورود به اسلام دارد، هرچند در بقای بر آن مردد است؛ و این تردید به اصل ورود به اسلام ضرری نمی‌زند.

۴. با توجه به عدم تضمین بقای او بر اسلام، از نظر حکمت و مصلحت، پیوند با او از طریق نکاح مناسب نیست؛ زیرا سرنوشت چنین ازدواجی متزلزل خواهد بود.