جدیدترین استفتائاتآیا ازدواج موقت (متعه) با زن سنی مذهب جایز است، با علم به اینکه به او اطلاع داده می‌شود که این ازدواج موقت است و نه ازدواج متعه؟ و اگر این زن ۴۵ سال سن دارد و با برادرش زندگی می‌کند در حالی که پدرش در خانه دیگری زندگی می‌کند، و این زن خودش را اداره می‌کند، مسافرت می‌رود و خرید و فروش می‌کند بدون اطلاع پدرش، آیا دخول با او جایز است؟سلام علیکم در جلد ۵۶ بحارالانوار باب خلفا و وزراء المهدی ۴ تا روایت هست که بعد از امام زمان ۱۲ تا مهدی می‌آیند ، نظر آیت الله سند (دام ظله) درباب این روایات چیست؟در مناطقی از لبنان و سوریه و مصر بازی‌ای وجود دارد که اسم آن «تخته‌نرد» است، ولی تاس آن با تاس تخته‌نرد‌های معمولی که در روایات نیز تحریم شده‌است تفاوت دارد. هر‌چند تاس این تخته‌نرد شبیه به تاس تخته‌نرد‌های معمولی است، از تاس تخته‌نرد‌های معمولی خیلی کوچک‌تر است. بیش‌تر مردم برای سرگرمی، نه برای قمار، این بازی را انجام می‌دهند. اینک پرسش این است که آیا این بازی با شرحی که گذشت و برای سرگرمی، نه قمار، جایز است؟به مالی خمس تعلق گرفته‌است و هنوز خمس آن پرداخت نشده‌است. اینک آیا، قبل از این‌که خمس آن پرداخت شود، می‌توان در چهار‌پنجم آن تصرف کرد؟در زیارت جامعۀ کبیره وارد شده‌است: « مؤمن بإيابكم ، مصدق برجعتكم». یعنی به بازگشت شما ایمان دارم و به رجعت شما باور دارم. مقصود از «ایاب» و «رجعت» چیست و چه فرقی با هم دارند؟زنی عمل جراحی کرده‌است و پس از عمل، دائماً [از رحم] خون‌ریزی دارد. حکم او [برای نماز و…] چیست؟ آیا باید تیمم کند؟

شعائر حسینی

تعداد پرسش‌ها: ۴۵

۲۱

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: آیا همۀ روایاتی که در‌بارۀ دختر سه‌سالۀ حضرت امام حسین (علیه‌السلام)، یعنی در‌بارۀ حضرت رقیه (سلام‌الله‌علیها)، وارد شده‌است ضعیف است و حقیقت را نمی‌نمایاند؟

پاسخ:

اخیراً کتاب‌های متعددی چاپ شده‌است در بیان مصادر و منابع قدیمی و معتبری که حضرت رقیه، بنت‌الحسین (سلام‌الله‌علیهما)، و ظلم و ستم‌هایی که بر ایشان رفته و دفن ایشان در دمشق در آن‌ها بیان شده‌است. تاریخ نوشتن این کتب و مصادر و منابع به قرن سه و چهار و پنج و بعد از قرن پنجم بر‌می‌گردد. البته بیش‌تر این کتب و مصادر به زبان فارسی نوشته شده‌است و باید به زبان عربی ترجمه شود.

WhatsAppTelegramایمیل#3150
۲۲

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: حضرت آیت‌الله سند (دام‌ظله) در‌بارۀ همسر حضرت زینب کبری (سلام‌الله‌علیها)، عبد‌الله‌بن جعفر طیار، چه دید‌گاهی دارد؟

پاسخ:

1. عبد‌الله‌بن جعفر طیار در یکی از زیارت‌هایِ حضرتِ امام حسین (علیه‌السلام) مدح شده‌است. در زیارتی نقل‌شده در کتاب شریف «مصباح‌الزائر»، ص 236، ایشان به «الناشئ في حجر رسول الله؛ پرورده‌شده و رشد‌یافته در محضر رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم)» وصف شده‌است و چنین وصفی مشعر به برگزیدگی و طیب و طاهر بودن موصوفش دارد.

2. عبد‌الله فرزند جناب جعفر طیار (سلام‌الله‌علیه) است [و این اماره‌ای بر پاکی ایشان است].

3. عبد‌الله‌بن جعفر طیار همسرِ حضرتِ زینبِ کبری (سلام‌الله‌علیها) بود [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان است].

4. فرزندان عبد‌الله در واقعۀ جان‌سوزِ کربلا شهید شدند [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان است].

5. ایشان بعد از شهادتِ حضرتِ امامِ حسین (علیه‌السلام) به مرجعی مهم در دفاع از اهل‌بیت (علیهم‌السلام) تبدیل شد و علمدار دفاع از اهل‌بیت (علیهم‌السلام) گشت [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان است].

6. ایشان در محضرِ حضرتِ امام حسن مجتبی و حضرتِ امام حسین (علیهما‌السلام) در‌مقابل معاویه از اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و مقام و منزلت آن ذوات نوری دفاع می‌کرد و احتجاجات زیادی با معاویه داشت [و این گواهی دیگر بر پاکی ایشان و علو مقام ایشان است].

7. در منابع و تراجم اهل‌سنت آمده‌است که ایشان از افراد تأثیر‌گذار در تربیت عمر‌بن عبد‌العزیز بود به‌طوری که دشمنی و خصومت با اهل‌بیت (علیهم‌السلام) در وجود عمر‌بن عبد‌العزیز مهار شد.

8. ماجرای عبد‌الله در تأدیب و بر‌خورد با خادمش به علت نا‌سزا گفتن و جسارت کردن خادم به حضرت امام حسین (علیه‌السلام) معروف و مشهور است.

9. حاصل این است که امور فراوانی، نه‌تنها بر پاکی و جلیل‌القدر بودن ایشان دلالت دارد، بلکه ایشان را به‌عنوان مدافع حریم اهل‌بیت (علیهم‌السلام) مطرح می‌کند به‌طوری که گویی ایشان بازوی اجرایی و زبان گویای اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بود.

10. آری، ایشان در واقعۀ جان‌سوزِ کربلا حضور نداشت و حضرت امام حسین (علیه‌السلام) را در آن واقعه یاری نکرد، ولی باید دانست که برای حضور نیافتن در کربلا و یاری نرساندن به حضرت امام حسین (علیه‌السلام) می‌توان وجوه فراوانی بر‌شمرد که منافی شأن و منزلت ایشان نباشد. پس حضور نیافتن در کربلا وجوه گفته‌شدۀ قبل را نفی نمی‌کند. آن وجوه به قوت باقی است و بر جلالت قدر ایشان دلالت دارد

WhatsAppTelegramایمیل#3236
۲۳

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: (عاشورایی‌ها 2)

پاسخ:

(عاشورایی‌ها 2)
(بررسی اجمالی کتب مقاتل)
(وجوه صناعتی و فنی برایِ اعتبارِ اجمالیِ مقاتلِ متأخر)
(حقائق تاریخی و ضوابط آن)
1. برخی در‌بارۀ معتبر بودن مقاتل متأخر شک و شبهه دارند، مقاتل متأخری که در چند قرن اخیر نوشته شده‌است، اعم از این‌که در ابتدای قرن حاضر نوشته شده باشد یا در دو یا چند قرن اخیر یا پیش‌تر از این تاریخ‌ها نوشته شده باشد. برخی به اعتبار مقاتل متأخر را قبول ندارند و می‌گویند این مصادر قدیمی و در‌نتیجه قابل‌اعتنا و اعتماد نیست، ولی باید دانست چنین نگرشی نا‌صحیح است و موجب می‌شود که بسیاری از حقایق و وقایع تاریخی نا‌دیده گرفته شود.
نا‌راستی این دید‌گاه، با توجه کردن به چند وجه و جهت، قابل‌تبیین است:
الف. هر‌چند به صحتِ تک‌تکِ وقایعِ نقل‌شده در این مقاتل علم نداریم و نمی‌توانیم وقوعِ تک‌تکِ آن وقایع را اثبات کنیم، به وقوع اجمالی وقایع علم اجمالی داریم و می‌دانیم وقایع نقل‌شده در این منابع فی‌الجمله واقع شده‌است. به سخن دیگر، ما علم اجمالی، با مراتب مختلف آن، داریم که [همۀ گفته‌ها و نقل‌های این کتب باطل و دروغ نیست و] برخی وقایع نقل‌شده واقع شده‌است.
از سوی دیگر، معتبر بودن نقل و خبر منحصر در علم تفصیلی نیست و علم اجمالی را نیز شامل می‌شود، [یعنی لازم نیست حتماً به صحت و صدور نقلی علم تفصیلی داشته باشیم و وجود علم اجمالی نیز برای اصل اعتبار کفایت می‌کند.] البته معتبر بودن نقل و خبر با علم تفصیلی و معتبر بودن نقل و خبر با علم اجمالی تفاوت‌هایی دارد و هر کدام بحثی مجزا و مستقل دارد. خبری که اعتبارش از راه علم تفصیلی تأمین شده‌است آثار و لوازمی ویژه دارد و خبری که اعتبارش از راه علم اجمالی تأمین شده‌است اثار و لوازمی دیگر دارد، ولی در اصل معتبر بودن با هم تفاوتی ندارد.
فقها و اصولیین به این بحث توجه داشته‌اند و در تنبیهات قطع و در ادلۀ حجیتِ خبرِ واحد و در بحث انسداد و در بحث منجّز بودنِ علمِ اجمالی به این نکته تنبّه داده‌اند.

ب. [همان‌طوری که علم اجمالی و علم تفصیلی و ظنِ معتبرِ تفصیلی وجود دارد، اعتبار تفصیلی قطعی و اعتبار اجمالی و اعتبار تفصیلی ظنی وجود دارد و] همان‌طوری که علم اجمالی از ظنِ معتبرِ تفصیلی بر‌تر و بر آن مقدم است، اعتبار اجمالی در نظام حجیت از اعتبارِ تفصیلیِ ظنی بر‌تر و بر آن مقدم است، زیرا علم و یقین و قطع تخلف‌پذیر نیست و واقع‌نماییِ صد‌در‌صدی دارد در حالی که ظن چنین ویژگی‌ای ندارد. [پس علم و یقین و قطع مقدم بر ظن و] حجیت علم و قطع مقدم بر حجیت ظن معتبر، حتی ظنِ معتبرِ تفصیلی، است.
بزرگان اصولی معتبر بودن علم را مشروط یا مقید به تفصیلی نکرده‌اند و معتبر بودن را در علم تفصیلی منحصر نمی‌دانند. علم و یقین و قطع مطلقاً معتبر است، اعم از این‌که تفصیلی باشد یا اجمالی و علم و یقین و قطع مطلقاً بر ظن، حتی ظن تفصیلی مقدم و از آن بر‌تر است، اعم از این‌که علم و قطع تفصیلی باشد یا اجمالی.

ج. معتبر بودن علم مطلقاً به‌لحاظ کبروی متفق‌علیه است و همۀ بزرگان آن را قبول دارند و لازمۀ آن تنجز علم اجمالی و لزوم اخذ به آن است. علم اجمالی، مانند علم تفصیلی، معتبر و حجت است و نمی‌توان آن را نا‌دیده گرفت و به آن بی‌اعتنا بود و در‌نتیجه باید به آن اخذ کرد.

2. واقعۀ کربلا و حوادث آن سینه‌به‌سینه و نسل‌به‌نسل نقل شده‌است. نسل امروزی وقایع کربلا را از نسل قبل از خود و آن نسل از نسل قبل از خود گرفته‌است و در این بین، انقطاعی رخ نداده‌است. چنین نیست که نقل و انتقال این حوادث بزرگ در نسلی متوقف شده باشد یا نسلی در نقل و انتقال آن سستی و رخوت نشان داده باشد! هرگز چنین نشده‌است و همۀ نسل‌ها کربلا و وقایع و حوادث آن را به نسل بعدی انتقال داده‌اند. پس آن‌چه در مقاتل متأخر گفته شده‌است اجمالاً مُسند (سند‌دار، دارای سند) است [و مُسندِ اجمالی مُسند واقعی است]، هر‌چند در ظاهر به‌صورت مرسل نقل شده‌است. این سخن در‌بارۀ برخی کتبِ معتبرِ متقدم، مانند نهج‌البلاغه و تفسیر عیاشی و المزارِ شیخ مفید، نیز صادق است. این کتب از کتب معتبر است و ما علم اجمالی صغیر به اَسناد روایات آن‌ها داریم.

3. افزون بر آن‌چه گذشت، علم اجمالی دیگری داریم که بسیاری از این نقل‌ها مُسند بود و اَسناد آن‌ها حتی به دست متأخرین نیز رسیده بود [و آن‌ها این نقل‌ها را معتبر یافته بودند]، ولی اَسناد یاد‌شده به دست ما، در این زمان، نرسیده‌است. اینک با وجود چنین علم اجمالی‌ای، چگونه می‌توان آن را معتبر ندانست و همۀ این نقل‌ها را نا‌معتبر دانست؟!!

4. بیش‌تر آن‌چه نقل شده‌‌است با علم اجمالی کبیر تطابقت دارد. ما به وقایع و حوادث کربلا علم اجمالی کبیر داریم و تا وقتی تفاصیل و جزئیات نقل‌شده با علم اجمالی کبیر ساز‌گار باشد، اجمالاً مطابق واقعیت خواهد بود.

جعفر, [15/07/2024 07:55 ص]
٥. در منهج و روش علمي كه جزئياتي از يك روايت متواتر را اجزاء غير متواتر تشكيل ميدهند، نميشود جزئيات را به بهانه اينكه متواتر نيستند كنار گذاشت در حالي كه همين جزئيات متفرقه متواتر را تفصيل و توضيح ميدهند

6. همۀ حقائق و اثبات آن‌ها در قیل و قال‌های علمی منحصر نیست و راه قلب (حال) باز است و بهتر و وسیع‌تر و سهل‌الوصول‌تر از راه قیل و قال است.

7. همۀ مسلمانان، شیعه و سنی، داستان‌ها و ما‌جرا‌ها و وقایع زندگی پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) را نقل و تاریخ اسلام و سیرۀ نبوی را حفظ کرده‌اند. این روش به شیعه یا سنی و حتی به مسلمانان اختصاص ندارد و همۀ انسان‌ها، با هر دین و ملت و مذهبی، این ویژگی را دارند [و وقایع را تحت عنوان «تاریخ» نقل می‌کنند و به نسل بعدی منتقل می‌کنند. همۀ انسان‌ها چنین روشی را معقول و قابل‌اتکا (به تعبیر اصولی حجت) می‌دانند]. البته ممکن است برخی نقل‌ها با برخی نقل‌ها ساز‌گار نباشد یا برخی نقل‌ها با برخی اصول مسلم و پذیرفته‌شده نا‌ساز‌گار باشد که در این مواقع، با بررسی تحلیلی و موازنه و مقابلۀ نقل‌ها و با در نظر گرفتن امور قطعی و مسلم و پذیرفته‌شده، به نقلی ویژه و ساز‌گار دست پیدا می‌کنند. [به سخن دیگر، معتبر بودن مقاتل متأخر امری غریب و نا‌آشنا و دور‌از‌ذهن نیست، بلکه شیوه و منهج همۀ مسلمین، بلکه فرا‌تر از آن، شیوه و منهج همۀ مردمان، با هر دین و مذهبی، این است که وقایع تاریخی را ثبت و ضبط کنند و به نسل بعدی انتقال دهند. تاریخ نقل‌شده از نظر انسان‌ها قابل‌اتکا و، به تعبیر اصولیین، حجت است. قابل‌اتکا بودن تاریخ به این معنی است که نسل‌های بعدی تاریخ را به‌کلی از اعتبار ساقط نمی‌کنند و آن را معتبر می‌دانند و وقتی نقلی با نقلی ساز‌گار نباشد یا وقتی نقلی با وقایع قطعی دیگر ساز‌گار نباشد، با روش‌های معقول و مرسوم، به نقل معتبر و حجت می‌رسند.]

8. نقل‌های مختلف در کتب مقتل از هم دور و بی‌ارتباط نیست. مضمون نقل‌های مختلف با هم ارتباط شبکه‌ای و مجموعه‌ای دارد [و برخی برخی دیگر را تأیید می‌کند و برخی برخی دیگر را توضیح می‌دهد و برخی پرده از اجمال برخی دیگر بر‌می‌دارد.] ارتباط شبکه‌ای بین کتب معتبر با دیگر کتب، [از‌جمله مقاتل متأخر]، ما را به مجموعه‌ای بزرگ و گنجینه‌ای ارزشمند می‌رساند که نقل‌های آن‌ها با هم مرتبط است و هم‌دیگر را تأیید می‌کند. از چنین مجموعه‌ای با این ارتباط‌هایِ شبکه‌ایِ علمی، علوم تفصیلی و معرفت‌های جدید به دست می‌آید و افزون بر آن، مطابق نکته‌ای که آقا‌بزرگ تهرانی (رحمه‌الله) نیز به آن تنبّه داده‌است، ما می‌توانیم از این مجموعۀ ارزشمند به برخی ضروریات دینی نیز برسیم.

WhatsAppTelegramایمیل#3238
۲۴

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: شیعه و سنی روایاتی را از ام‌سلمه نقل کرده‌اند که پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) بدن مبارک حضرت ابا‌عبد‌الله‌الحسین (علیه‌السلام) و دیگر شهدای کربلا را در روز عاشورا دفن کرد. برای مثال این روایت گویای چنین واقعه‌ای است: عن عبد الله بن عباس : بينا أنا راقد في منزلي إذ سمعت صراخاً عظيماً عالياً من بيت أم سلمة زوج النبي (صلى الله عليه وآله) ، فخرجت يتوجه بي قائدي إلى منزلها ، وأقبل أهل المدينة إليها الرجال والنساء ، فلما انتهيت إليها قلت : يا أم المؤمنين ، ما بالك تصرخين وتغوثين؟ فلم تجبني ، وأقبلت على النسوة الهاشميات ، وقالت : يا بنات عبد المطلب ، أسعدنني وابكين معي ، فقد والله قتل سيدكن وسيد شباب أهل الجنة ، قد والله قتل سبط رسول الله وريحانته الحسين (عليه السلام). فقيل : يا أم المؤمنين ، ومن أين علمت ذلك؟ قالت : رأيت رسول الله (صلى الله عليه وآله ) في المنام الساعة شعثاً مذعوراً، فسألته عن شأنه ذلك ، فقال : قتل ابني الحسين (عليه السلام) وأهل بيته اليوم ، فدفنتهم ، والساعة فرغت من دفنهم . قالت : فقمت حتى دخلت البيت وأنا لا أكاد أن أعقل ، فنظرت فإذا بتربة الحسين (عليه السلام) التي أتى بها جبرئيل من كربلاء ، فقال : إذا صارت هذه التربة دماً فقد قتل ابنك ، وأعطانيها النبي (صلوات الله عليه وآله) ، فقال : اجعلي هذه التربة في زجاجة . أو قال: في قارورة ولتكن عندك ، فإذا صارت دماً عبيطاً فقد قتل الحسين (عليه السلام)، فرأيت القارورة الآن وقد صارت دماً عبيطاً تفور . قال : وأخذت أم سلمة من ذلك الدم ، فلطخت به وجهها ، وجعلت ذلك اليوم مأتماً ومناحة على الحسين (عليه السلام ) ، فجاءت الركبان بخبره ، وأنه قد قتل في ذلك اليوم؛ ــ خبر دادن ام‌سلمه از مقتل حضرت حسین (علیه‌السلام) در روز شهادت حضرت و دفن اجساد مطهر شهدا توسط پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) ــ عبد‌الله‌بن عباس نقل کرده‌است که من در خانه‌ام دراز کشیده و در حال استراحت بودم که صدای بلندی را از خانۀ ام‌المؤمنین، ام‌سلمه، شنیدم. از خانه خارج شدم و شخصی مرا به سمت خانۀ ایشان برد. دیدم اهل مدینه، از زن و مرد، به سمت خانۀ ایشان می‌آیند. وقتی به خانۀ ام‌سلمه رسیدم، گفتم یا ام‌المؤمنین، شما را چه شده‌است که ناله می‌کنید و کمک می‌طلبید؟ ایشان پاسخی نداد و به زنان هاشمی رو کرد و گفت: ای دختران عبد‌المطلِّب، با من گریه و زاری کنید! به خداوند قسم، سید و آقا و بزرگ شما و سید و بزرگ و آقای جوانان اهل بهشت را کشتند! به خداوند قسم، نوۀ رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) را کشتند! به خداوند قسم، حسین، فرزند رسول‌الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم)، را کشتند! از او پرسید‌ند: یا ام‌المؤمنین، از کجا از این واقعه [یِ جان‌سوز و درد‌ناک] آگاهی یافتی؟ ایشان پاسخ داد: در آن ساعت رسول‌الله را در خواب دیدم که ظاهری پریشان و ژولیده داشت. به ایشان عرض کردم: این چه حالتی است؟ چرا چنین پریشانید؟ پاسخ داد‌ند: امروز فرزندم، حسین، و اهل‌بیت او را کشتند! من آن‌ها را دفن کردم و الان از دفن آن‌ها فارغ شدم. سپس من از خواب بیدار شدم و به داخل اتاق رفتم و به تربت حسین (علیه‌السلام) نگاه کردم. آن تربت را جبرئیل [در زمان حیات پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم)] از کربلا آورده و گفته بود هر وقت این تربت به خون تبدیل شود، [به این معنی است که] فرزندت را کشته‌اند! پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) آن تربت را به من داد و فرمود آن را در شیشه‌ای یا در یک بطری‌ای بریز و نزد خودت نگه دار. هر وقت تربت به خون تبدیل شود، به این معنی است که حسین را کشته‌اند. من آن بطری را الان دیدم، به خون تبدیل شده‌است. ابن‌عباس می‌گوید: ام‌سلمه از آن خون به روی خود مالید و آن روز را به عزا‌داری برای حسین (علیه‌السلام) پرداخت. چیزی نگذشت که شتر‌سواری آمد و خبر کشته شدن حسین (علیه‌السلام) را داد و گفت حسین (علیه‌السلام) در همان روز کشته شده‌است. (أمالی طوسی، ص 315؛ بحار‌الأنوار، ج 45، ص 230؛ العوالم، ج 17، ص 508).» مطابق این دست از روایات شریفه، حضرت ابا‌عبد‌الله‌الحسین را پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) در روز عاشورا دفن کرده‌است در حالی که مطابق نقل‌های دیگر، بدن مطهر ایشان و سایر شهدا (علیه‌و‌علیهم‌السلام) را حضرت امام سجاد (علیه‌السلام) در سیزدهم محرم دفن کرده‌است. چگونه می‌توان این نا‌ساز‌گاری را رفع و بین دو دسته از روایات جمع‌بندی کرد؟

پاسخ:

جمع‌بندی بین دو دسته از روایات یاد‌شده از چند وجه ممکن است:

1. عالم برزخ گاهی در قوس صعود است (برزخ صاعد) و گاهی در قوس نزول (برزخ نازل). در برزخ نازل امور و حوادث عالم مادی، قبل از وقوع در عالم مادی، مقدر می‌شود و قضای الهی تعلق می‌گیرد. نظیر این را می‌توانیم در خواب‌های [صادقی] ببینیم که قبل از وقوع حادثه‌ای دیده می‌شود.

2. انسان در این دنیا دو بدن، بلکه بیش از دو بدن، دارد (مراد از «دنیا» در این‌جا عام و مقابل قیامت است [و فقط امور محسوس مراد نیست]). یک بدن انسان دیدنی و قابل‌مشاهده است و احکام ویژۀ خود را دارد. بدن دیگر انسان امری تکوینی و واقعی است، ولی دیدنی و محسوس نیست و احکام آن بدن با احکام بدن قابل‌مشاهده متفاوت است. [با این بیان، به‌راحتی می‌توان بین دو دسته از روایات جمع‌بندی کرد.] چه‌بسا پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم)، در روز عاشورا، بدن غیر‌محسوس را دفن کرده و حضرت امام سجاد (علیه‌السلام)، در سیزدهم محرم، بدن قابل‌مشاهده را.

3. این وجه نزدیک به وجه اول است، به این توضیح که: خواب ام‌سلمه و اِخبار پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) به دفن بدنِ مطهرِ حضرتِ امام حسین (علیه‌السلام) و سایر شهدای کربلا (سلام‌الله‌علیهم) تمثلی حکائی است از آن‌چه قرار است واقع شود. [بر‌اساس این وجه، خواب ام‌سلمه حاکی از امری واقع‌شده نیست، بلکه به‌عنوان رویای صادقه، از امری که واقع خواهد شد خبر می‌دهد. این توضیح با توجه به این‌که اهل‌بیت (علیهم‌السلام) جان و نفس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) هستند و بین آن ذوات نورانی فرقی نیست، تأیید می‌شود، یعنی دفن پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) در خواب ام‌سلمه همان دفن حضرت امام سجاد (علیه‌السلام) است در دنیای واقعی.]
این وجه نزدیک به وجه اول است و فرق بین آن دو در این است که در وجه اول، خواب ام‌سلمه از امری واقعی و جوهری حکایت دارد و در وجه دوم از امری واقعی، ولی عرضی و ذهنی.
با هر یک از این سه وجه، می‌توان بین دو دسته از روایات جمع‌بندی کرد و چه‌بسا وجوه دیگری نیز باشد که بتوان با توجه به آن‌ها، بین روایات جمع‌بندی کرد.

WhatsAppTelegramایمیل#3239
۲۵

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: (نا‌ساز‌گار نبودن تقرب به پیامبر و اهل‌بیت با تقرب به خداوند و عبادت خالصانه) سؤال آیا در احیایِ شعائرِ حسینی (مانند عزا‌داری و…) می‌توان چنین قصد تقرب کرد «به قصد تقرب به حضرت امام حسین (علیه‌السلام) و برای اطاعت از اوامر حضرت حق تعالی»؟

پاسخ:

1. در آیات و روایات وارد شده‌است که انسان با اعمال و طاعاتش به خداوند و به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و به اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) تقرب می‌جوید و نزدیک می‌شود.
2. البته معبود فقط خداوند تبارک و تعالی است و هیچ‌کسی شریک او در عبادت نیست.
3. تقرب به خداوند تبارک و تعالی غایت نهایی و مقصود آخرین است. تقرب به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) راه تقرب به خداوند و وسیله‌ای برای نزدیک شدن به خداوند است. پیامبر و اهل‌بیت هیچ‌گاه و به‌هیچ‌وجه معبود نیستند. فقط و فقط خداوند تبارک و تعالی معبود است و در معبودیت هیچ شریکی ندارد.
4. شفیع و شریک با هم تفاوت دارند، همان‌طوری که راه و وسیله با جبت و طاغوت تفاوت دارد. [وسیله ما را به هدف می‌رساند و ما با طی سبیل به هدف می‌رسیم در حالی که] جبت و طاغوت راه را می‌بندد و مسیر را مسدود می‌کند و انسان را از هدف باز می‌دارد. ما برای تقرب و نزدیک شدن به خداوند تبارک و تعالی به راه و وسیله نیاز داریم و راه و وسیله برای تحقق این منظور لازم و ضروری است [که فرموده‌است: « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از (مخالفت فرمان) خدا بپرهیزید! و وسیله‌ای برای تقرب به او بجوئید! و در راه او جهاد کنید، باشد که رستگار شوید! (سورۀ مبارکۀ مائده، آیۀ شریفۀ سی و پنج، ترجمۀ مکارم شیرازی)»].
برای تقرب و نزدیک شدن به خداوند راه و وسیله لازم و ضروری است در حالی که جبت و طاغوت ما را از خداوند دور می‌کند و مانع تقرب است و باید از آن دوری کرد.
5. تقرب به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) در طول تقرب به خداوند متعال است، در عرض آن، یعنی تقرب به رسول‌الله و آل ایشان وسیلۀ تقرب به خداوند متعال است. [به سخن دیگر، شخص به‌هیچ‌وجه نباید تقرب به پیامبر و اهل‌بیت ایشان را در عرض تقرب به خداوند و مستقل از تقرب به خداوند بداند و در نظر گیرد و همواره باید طولی بودن تقرب به پیامبر و اهل‌بیت را در نظر داشته باشد.]
6. خداوند تبارک و تعالی اطاعت از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و اطاعت از اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) را با اطاعت از خودش همراه کرده‌است. خداوند بعد از بیان اطاعت از خودش، اطاعت از پیامبر و اهل‌بیت را مطرح می‌کند، همان‌طوری که ولایت پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و ولایت از اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) را با ولایت خودش همراه و بعد از بیان ولایت‌الله، ولایت آن ذوات مقدس و نورانی را مطرح کرده‌است.
چنین اقتران و همراهی‌ای به این معنی است که الف. تقرب به آن ذوات قدسی و نورانی (علیهم‌السلام) راه عبادت حضرت حق تعالی است و ب. تنها راه تقرب به خداوند پیامبر اکرم و اهل‌بیت مکرم ایشان است. تقرب و نزدیک شدن به آن بزرگواران موجب می‌شود که عبادات ما خالصاً لوجه الله باشد.
خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید:
« إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّىٰ يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ؛
ترجمه: کسانی که آیات ما را تکذیب کردند و در‌برابر آن تکبّر ورزیدند (هرگز) در‌های آسمان به رویشان گشوده نمی‌شود و (هیچ‌گاه) داخل بهشت نخواهند شد، مگر این‌که شتر از سوراخ سوزن بگذرد!! این گونه گنهکاران را جزا می‌دهیم! (سورۀ مبارکۀ اعراف، آیۀ شریفۀ چهل، ترجمۀ مکارم شیرازی).»
خداوند متعال در این آیه، تصدیقِ آیاتِ ناطقه (حجج الهی) و خضوع مقابل آن‌ها، با اطاعت کردن و گوش سپردن به فرامینشان، را طریق و سبیلِ صعودِ اعمال و صعود ایمان و باب ورود به بهشت معرفی کرده‌است.
7. الف. خداوند در آیۀ دیگری می‌فرماید:
« وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ قُرُبَاتٍ عِنْدَ اللَّهِ وَصَلَوَاتِ الرَّسُولِ ۚ أَلَا إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَهُمْ ۚ سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ؛

ترجمه: گروهی (دیگر) از عرب‌های بادیه‌نشین، به خدا و روز رستاخیز ایمان دارند و آن‌چه را انفاق می‌کنند، مایۀ تقرّب به خدا و دعای پیامبر می‌دانند. آگاه باشید این‌ها مایۀ تقرّب آن‌ها‌ست! خداوند به‌زودی آنان را در رحمت خود وارد خواهد ساخت. به یقین، خداوند آمرزنده و مهربان است! (سورۀ مبارکۀ توبه، آیۀ شریفۀ نود و نُه، ترجمۀ مکارم شیرازی).»
این آیۀ شریفه بر اخذ تقرب به خدا و تقرب به پیامبر و تقرب به اهل‌بیت در نیتِ عبادات دلالت دارد. بیان سخن این است که در این آیۀ شریفه، نیت عبادت و نیت صدقات مایۀ تقرّب به خدا و صلوات و دعای پیامبر معرفی شده‌است و صلوات و دعای پیامبر همان شفاعت ایشان است و شفاعت به این معنی است که مؤمنان به پیامبر اکرم تقرب جسته‌‌اند و به ایشان نزدیک‌اند و به‌وسیلۀ ایشان، به خداوند متعال متوسل شده‌اند.

ب. خداوند تبارک و تعالی در آیۀ دیگری می‌فرماید:
«خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ؛
ترجمه: از اموال آن‌ها صدقه‌ای (به‌عنوان زکات) بگیر، تا به‌وسیلۀ آن، آن‌ها را پاک سازی و پرورش دهی! و (به هنگام گرفتن زکات،) به آن‌ها دعا کن که دعای تو مایۀ آرامش آن‌ها‌ست. و خداوند شنوا و داناست! (سورۀ مبارکۀ توبه، آیۀ شریفۀ صد و سه).»
این آیۀ شریفه نیز از آیات سورۀ توبه است و چندین آیه بعد از آیۀ قبل است. این آیه مفاد آیۀ قبل را تأکید می‌کند و گویای این است که غایت و هدف صدقه محقق نمی‌شود، مگر با شفاعت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم).

ج. خداوند تبارک و تعالی در آیۀ دیگری می‌فرماید:
« وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا؛
ترجمه: ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای این‌که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود. و اگر این مخالفان، هنگامی که به خود ستم می‌کردند (و فرمان‌های خدا را زیر پا می‌گذاردند)، به نزد تو می‌آمد‌ند و از خدا طلب آمرزش می‌کردند و پیامبر هم برای آن‌ها استغفار می‌کرد، خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند. (سورۀ مبارکۀ نسا، آیۀ شریفۀ شصت و چهار، ترجمۀ مکارم شیرازی).»
توبه و باز‌گشت به سوی حضرت حق تعالی عبادت است و در این آیۀ شریفه، ابتدا و شروع توبه توسل به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و توجه به ایشان مطرح شده‌است.

د. خداوند تبارک و تعالی در آیۀ دیگری می‌فرماید:
« رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا الصَّلَاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ؛
ترجمه: پروردگارا، من بعضی از فرزندانم را در سرزمین بی‌آب و علفی، در کنار خانه‌ای که حرم تو است، ساکن ساختم تا نماز را بر‌پا دارند. تو دل‌های گروهی از مردم را متوجّه آن‌ها ساز و از ثمرات به آن‌ها روزی ده! شاید آنان شکر تو را به جای آورند! (سورۀ مبارکۀ ابراهیم، آیۀ شریفۀ سی و هفت، ترجمۀ مکارم شیرازی).»
در این آیۀ شریفه، هدف و غایت عبادتِ حجْ توجهِ قلب و جانِ مردم به ذریه و نسل حضرت ابراهیم و حضرت اسماعیل (علیهما‌السلام) معرفی شده‌است.

این آیات و آیات دیگر که بسیار است، بر این دلالت دارد که تقرب به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم) و اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) و توجه و توسل به آن ذوات قدسی راه عبادت حضرت حق تعالی است.
افزون بر آیات قرآن، روایات فراوانی نیز به این مطلب دلالت دارد. برای مثال، روایاتی که بر مستحب بودن توجه به پیامبر و اهل‌بیت عصمت و طهارت، در ابتدای نماز، قبل از تکبیر‌های احرام یا در اثنای آن‌ها، دلالت دارد، بر مدعا ما نیز دلالت می‌کند.
در زیارت عاشورا ــ هم در زیارت عاشورای معروفه و هم در زیارت عاشورای غیر‌معروفه ــ وارد شده‌است:
«يا أبا عَبدِ اللهِ، إنّي أتَقَرَّبُ إلى اللهِ وَإلى رَسُولِهِ وَإلى أمِيرِ المُؤمِنِينَ وَإلى فاطِمَةَ وَإلى الحَسَنِ وَإلَيكَ بِمُوالاتِكَ وَبِالبَراءَةِ مِمَّنْ قاتَلَكَ وَنَصَبَ لَكَ الحَرْبَ؛
ترجمه: یا ابا‌عبد‌الله، من به خداوند متعال و به رسول‌الله و به امیر مؤمنان و به فاطمه و به حسن و به شما تقرب می‌جویم به‌وسیلۀ موالات و دوستی شما و به‌وسیلۀ برائت و دشمنی با کسانی که آتش جنگ با تو را افروختند و تو را کشتند».
هم‌چنین در زیارت عاشورا وارد شده‌است:
«وَأتَقَرَّبُ إلى اللهِ ثُمَّ إلَيكُم بِمُوالاتِكُم وَمُوالاةِ وَلِيِّكُم وَالبَراءَةِ مِن أعدائِكُم وَالنَّاصِبِينَ لَكُم الحَربَ؛
ترجمه: من به خداوند و سپس به شما تقرب می‌جویم به‌وسیلۀ موالات و دوستی شما و دوستی با دوستداران شما و با برائت از دشمنان شما و از کسانی که آتش جنگ با شما را افروختند».

WhatsAppTelegramایمیل#3249
۲۶

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: آیا در‌آوردن جامۀ عزا (سیاه) در انتهایِ ماهِ صفر و ابتدایِ ماهِ ربیع‌الاول بهتر و افضل است یا ادامۀ سیاه پوشیدن تا شهادتِ حضرتِ امام حسن عسکری (علیه‌السلام)؟ کدام‌یک بهتر و افضل است؟

پاسخ:

در برخی روایات وارد شده‌است پوشیدن سیاه را تا هشتم ربیع‌الاول ادامه دهید و در نهم ربیع، سیاه و جامۀ عزا را در‌آورید. می‌دانیم که در روز‌های نخستین ماه ربیع، بر اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) رفت آن‌چه رفت و این معاضد مضمون روایات است.

WhatsAppTelegramایمیل#3257
۲۷

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: یکی از مؤمنین در خانه‌اش صندوق صدقات دارد و با عناوین و قصد‌های مختلف در آن صدقه می‌اندازد. آیا او می‌تواند این صدقات یا بخشی از آن را به پخت غذا و احسان آن در راه حضرت امام حسین (علیه‌السلام)، مثلاً پخت غذا و پخش آن در ایستگاه صلواتی یا در هیئت، اختصاص دهد؟

پاسخ:

در آیات و روایات، موارد مصرف صدقه ذکر شده‌است. صدقه را می‌توان در هشت مورد مصرف کرد که جامع آن هشت مورد مصرف در راه خدا (فی‌سبیل‌الله) است و مهم‌ترین و بارز‌ترین سبیل‌الله شعائر حسینی است.

WhatsAppTelegramایمیل#3263
۲۸

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: از جابر جعفی از امام صادق علیه‌السلام نقل شده که فرمودند: «هر کس شب عاشورا را نزد قبر امام حسین علیه‌السلام بماند، روز قیامت خدا را دیدار می‌کند در حالی که به خون آغشته است، گویی در میدان کربلا همراه آن حضرت کشته شده است.» سؤال این است که شب‌مانی چگونه محقق می‌شود؟ آیا صرف حضور در شهر کربلا در شب دهم کافی است، یا باید در داخل حرم مطهر بود، یا نزد ضریح مقدس (حائر حسینی)؟ و اینکه مبيت در چه زمانی محقق می‌شود؟ از چه ساعتی آغاز و تا چه ساعتی پایان می‌یابد؟

پاسخ:

۱- مبيت با صرف حضور در کربلا محقق می‌شود، به‌ویژه اگر همراه با شرکت در عزاداری و شعائر حسینی باشد؛ اما ورود به حرم مطهر و مخصوصاً حضور نزد ضریح شریف برای زیارت، فضیلت بیشتری دارد.

۲- زمان شروع مبيت از هنگام غروب آفتاب آغاز می‌شود و تا اذان صبح ادامه دارد؛ و هر مقدار حضوری در این بازه زمانی—برای یک ساعت—به عنوان مبيت محسوب می‌شود.
🔹

WhatsAppTelegramایمیل#3425
۲۹

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: از امام باقر علیه‌السلام در کتاب أصول الکافی، جلد ۱، صفحه ۴۶۵، در «مولد الحسین بن علی (علیهما‌السلام)» نقل شده است: از سیف بن عمیره، از عبدالملک بن أعین، از امام باقر علیه‌السلام که فرمودند: وقتی که نصرت الهی بر امام حسین علیه‌السلام نازل شد، چنان‌که میان آسمان و زمین بود، سپس میان پیروزی و دیدار با خدا مخیّر شد، و او دیدار با خدا را انتخاب کرد.

پاسخ:

۱- میان «فتح» و «نصر» در نگاه قرآنی تفاوت وجود دارد؛ فتح، یک دگرگونی تمدنی و فرهنگی بلندمدت است، در حالی‌که نصر، غالباً به معنای پیروزی در میدان نظامی یا سیاسی و نتیجه‌ای فوری است.

WhatsAppTelegramایمیل#3443
۳۰

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: مراد از «نصر» در این روایت، پیروزی امام حسین علیه‌السلام است؛ پیروزی حق و امامت الهی، دفع باطل و مسیر آن، پیروزی نصب الهی و بیعت و پیمان غدیر، پیروزی راه اهل بیت علیهم‌السلام و تشیع، و در نهایت، پیروزی پروژه الهی برای بشریت؛ چرا که امام حسین علیه‌السلام از ارکان این پروژه الهی و احیاگر دین است. پس چگونه تفسیر می‌شود که امام علیه‌السلام، شهادت و دیدار با پروردگار را بر پیروزی و غلبه بر جریان باطل و سقیفه مقدّم دانست؟

پاسخ:

۲- انتخاب شهادت از سوی امام، به این دلیل بود که این راه، به «فتح» می‌انجامد؛ یعنی بستری است برای تربیت و آماده‌سازی امت جهت رسیدن به کمال معرفتی و تربیتیِ رو به رشد.

WhatsAppTelegramایمیل#3444
۳۱

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: ١. حکم «شور» در عزاداری چیست؟ برخی از ذاکران به‌جای «حسین» می‌گویند «سین سین سین»، شاید به‌خاطر شدت خستگی یا سوز دل هنگام زدن بر صورت و سر. آیا اصل این تلفظ یعنی گفتن «سین» به‌جای «حسین» جایز است؟ ٢. آیا این دسته‌ها اشکال دارند؟ برخی به آن‌ها اعتراض می‌کنند و دشنام می‌دهند چون می‌گویند به‌جای «حسین»، «سین» می‌گویند.

پاسخ:

ملاک در عزاداری برای سیدالشهداء علیه‌السلام، حالت حزن، جزع یا حماس است و باید از رقص و سبک‌سری پرهیز شود. تفاوت هست میان حماس، جزع و حزن از یک‌سو و میان رقص و سبک‌سری از سوی دیگر. مورد اول معتبر و مطلوب است و باید از مورد دوم اجتناب کرد.

تلفظ‌ها گاهی به‌گونه‌ای است که حروف در تکرار در هم ادغام می‌شوند ولی معنای آن‌ها روشن و قابل فهم باقی می‌ماند.

WhatsAppTelegramایمیل#3445
۳۲

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: ❓ پرسش: گاه برخی خطبا ـ و خود من نیز گاهی ـ هنگام قرائت مصیبت، گفتگوهایی را اضافه می‌کنیم که نه به لفظ و نه به معنا در کتاب‌ها نیامده‌اند. و گاهی این سخنان به یکی از امامان معصوم علیهم‌السلام نسبت داده می‌شود، در حالی که این مطالب نه به حکمی شرعی و نه به موضوعی اعتقادی اشاره دارند، بلکه تنها تصاویری عرفی از فضای مصیبت هستند، مشابه آنچه نویسندگان سریال‌ها و فیلم‌های دینی انجام می‌دهند، وقتی گفتگوهایی را نسبت می‌دهند که می‌توان تصور کرد طبق طبیعت واقعه ممکن است رخ داده باشد. مثلاً خطیب می‌گوید: وقتی امام سجاد علیه‌السلام از دفن پدرشان بازگشت، زنان گرد او جمع شدند و از او در مورد چگونگی دفن عزیزانشان پرسیدند، و آن حضرت پاسخ هر یک را بر اساس واقعیت داد. یا اینکه گفته می‌شود زنان از ساربان خواستند که آن‌ها را از کنار پیکر شهیدانشان عبور دهد و برای هر کدام، جمله‌ای گفته می‌شود که متناسب با شرایط طبیعی و احساسی آن لحظه است. آیا نسبت دادن این سخنان اشکال شرعی دارد؟ و اگر اشکال دارد، آیا راهی یا اصطلاح خاصی وجود دارد که با به‌کارگیری آن، این اشکال برطرف شود و به مخاطب فهمانده شود که این‌ها تنها تصویرسازی‌هایی ذهنی و عرفی از سوی گوینده است؟ آیا به‌کار بردن عبارتی مانند «کأنی به» یا «کأنی بهم» برای رفع اشکال لازم است؟

پاسخ:

۱- این موضوع را به‌طور مفصل در رساله‌ای به نام «لسان الحال» شرح داده‌ام که در جلد سوم از مجموعه الشعائر آمده است.

۲- آنچه شما از این نمونه‌ها ذکر کرده‌اید، همه از مقتضیات حال هستند، که خود نام دیگری برای زبان حال است.
و من تصمیم دارم این بحث را گسترش دهم؛ هم به‌عنوان یک نظام بیانی و دلالی، و هم به‌عنوان نظامی برای فهم واقعیت‌ها و وقایع.

۳- بلکه ما بیان کرده‌ایم که محدود شدن به آنچه فقط به‌صورت لفظی در منابع آمده، خلاف واقعیت است؛ زیرا آنچه قطعاً و یقیناً رخ داده، تنها همین گزارش‌ها نیست.

۴- بلکه آن وقایع دارای لوازمی پیش از وقوع، در حین وقوع و پس از آن هستند؛ گاه بر اساس عادت، گاه عقل، گاه پیوستگی تکوینی، و گاه با عوامل دیگر.

۵- تمام این موارد در سطح واقعیت‌های مادی، دیداری و شنیداری است.
اما در سطح صحنه‌های روانی و روحی، افق بسیار گسترده‌تر و عظیم‌تر است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
این مورد می‌تواند ذیل زبان حال به معنای عام قرار گیرد.
قرآن نیز بر اهمیت این بعد در صحنه‌های مهمی چون بدر، احد، خیبر، حنین و دیگر موارد تأکید فراوان کرده است.

۶- افزون بر این‌ها، بُعد ملکوتی هر حادثه مادی نیز هست که قرآن به‌شدت بر آن تأکید دارد.

۷- بله، در زبان حال باید میان آن و نقل لفظی از متن، تفاوت قائل شد؛ و وجود قرینه حالیه (یعنی شرایط و فضای مجلس) برای فهم این تمایز کافی است.

WhatsAppTelegramایمیل#3446
۳۳

اعتقادی›عقاید›امامت

پرسش: چگونه می‌توان میان سخن امام حسین علیه‌السلام که فرمود: «لا والله لا أعطيكم بيدي إعطاء الذليل، ولا أقرّ لكم إقرار العبيد» (نه، به خدا سوگند! با دست خود همچون خوارشدگان تسلیم شما نمی‌شوم، و چون بردگان گردن نمی‌نهم) و آنچه عمر بن سعد در نامه‌اش نوشت: «این حسین است که به من وعده داده که یا بازگردد به همان جایی که از آن آمده، یا اینکه او را به یکی از مرزها بفرستیم تا مانند یکی از مسلمانان زندگی کند، و یا اینکه نزد یزید برود و دست در دست او گذارد تا او درباره‌اش تصمیم بگیرد، که در این کار برای شما رضایت و برای امت صلاح است» چگونه این دو را با هم جمع کنیم؟

پاسخ:

۱- سید مرتضی در کتاب تنزیه الأنبياء سؤالی را درباره تفاوت رفتار امام حسن علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام مطرح کرده و خلاصه پاسخ او چنین است:

۲- گزینه‌هایی که «ابن مرجانه» (ابن زیاد) پیشنهاد داد، همه به معنای تسلیم مطلق، سپس ذلت و قتل یا قتل بدون قید و شرط بود؛ و این، با جایگاه سبط پیامبر و اهل بیت رسالت هم‌خوانی ندارد.

3- در مقابل، پیشنهادهایی که سیدالشهداء علیه‌السلام مطرح کرد، نه بیعت با یزید بود و نه پذیرش ذلت؛ بلکه کاهش تنش و گفت‌وگو برای جلوگیری از خونریزی بود، مشروط بر اینکه یزید از قصد خود برای ریختن خون آن حضرت دست بردارد.

4- بنابراین، فرمول پیشنهادی امام حسین علیه‌السلام یک طرح مذاکره‌محور برای حفظ کرامت و اصول بود، نه تسلیم و خضوع؛ و این با نیت خبیثانه ابن زیاد کاملاً تفاوت دارد.

5- به همین دلیل، وقتی نامه عمر بن سعد به ابن زیاد رسید، او صراحتاً گفت: «حسین می‌خواهد با این پیشنهادها از مرگ بگریزد، در حالی که در چنگ ما گرفتار شده»، و این جمله نشان می‌دهد که گزینه‌های ارائه‌شده از سوی امام حسین با اهداف ابن زیاد – یعنی ذلت و قتل – کاملاً متفاوت بود.

6- و در نهایت، امام حسین علیه‌السلام هدف ابن زیاد را رد و افشا کرد و فرمود:
«هیهات منّا الذلّة! یأبى الله لنا ذلك و رسوله والمؤمنون، وحجور طابت وطهرت…»
(هرگز زیر بار ذلت نمی‌رویم! خدا و پیامبرش و مؤمنان چنین چیزی را برای ما نمی‌پسندند؛ و دامن‌های پاکی که ما را پروریده‌اند، چنین اجازه‌ای نمی‌دهند…)
که نشان می‌دهد هدف ابن زیاد، ذلت و تحقیر بود، نه حفظ صلح و مصالح.

WhatsAppTelegramایمیل#3448
۳۴

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: دوم – آیا گفتن این‌که حضرت زینب سلام‌الله‌علیها برای یاری برادرش به میدان نبرد رفت، بی‌احترامی به مقام ایشان است؟ سوم – آیا باور و دیدگاه یک پژوهشگر درباره‌ی یک مسئله‌ی تاریخی یا نسبت به یک کتاب و منبع، دیگران را وادار می‌کند که ناگزیر همان را بپذیرند و باب گفت‌وگو در مسائل تاریخی بسته شود و به وسیله‌ی آن، دیگر دیدگاه‌ها بی‌ارزش و سبک شمرده شود؟

پاسخ:

خروج حضرت زینب سلام‌الله‌علیها به میدان نبرد همانند خروج حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها در برابر قوم بود، زمانی که قصد حمله به خانه را داشتند، و بار دیگر هنگامی که می‌خواستند امیرالمؤمنین علیه‌السلام را برای بیعت مجبور کنند، و بار سوم برای نجات امیرالمؤمنین علیه‌السلام از دست آنان در مسجد. همچنین برخی محققان از منابع یاد کرده‌اند که در مجموع منابع، حدود ده مورد رویارویی میان حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها و قوم ثبت شده است.

بخش سوم: باورها و دیدگاه‌های پژوهشی الزام‌آور برای دیگران نیست که همه را وادار کند همان را بپذیرند و از دیگر تحقیقات یا آراء چشم‌پوشی کنند. بلکه همه‌ی گفت‌وگوها و مباحث، ثمره‌ای جز غنای پژوهش علمی و گسترش دایره‌ی جست‌وجو و بررسی ندارد، تا حقیقت و واقعیت روشن‌تر شود، پس از آن‌که سلاطین جور و پیشوایان گمراهی بر آن شدند که همه‌ی ستم‌ها و مظلومیت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام را محو و پنهان کنند. همان‌گونه که در عصر حاضر می‌بینیم که حاکمان، دستگاه رسانه‌ای و نویسندگان را برای نابود ساختن حقوق پیروان اهل‌بیت علیهم‌السلام به کار گرفته‌اند.

WhatsAppTelegramایمیل#3456
۳۵

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: چهار برادر به روستایی از روستاهای بحرین آمدند و در آن‌جا اقامت گزیدند و همگی ـ رحمة‌الله‌علیهم ـ در یک خانه زندگی می‌کردند و مجلسی مشترک داشتند. پس از مدتی تصمیم گرفتند که مجلسشان را به صورت «مأتم» (حسینیه عزاداری) درآورند، و آن را در سال ۱۹۱۵ میلادی عملاً به عنوان مأتم ساختند، چنان‌که در اداره اوقاف ثبت شده است. همچنین بزرگ خاندان ـ که یکی از آن‌ها بود، رحمة‌الله‌علیه ـ در سال ۱۹۱۸ مزرعه‌ای خرید و آن را وقف مأتم کرد، همان‌گونه که در وقف‌نامه رسمی آن ثبت شده است. شایان ذکر است که برای خود مأتم در آن زمان وقف‌نامه رسمی وجود نداشته، اما برای مزرعه وقف‌نامه رسمی تنظیم شده، و در آن آمده است که مزرعه برای مأتمی وقف شده که عمید خانواده آن را ساخته بود. او تا پایان عمرش در سال ۱۹۴۷ میلادی متولی شرعی هر دو وقف بود، و پس از وفاتش تولیت به برادر کوچک‌ترش رسید تا هنگام درگذشت او در سال ۱۹۶۹ میلادی. مأتم همچنان پابرجاست و نیز مزرعه‌ای که برای آن وقف شده بود. از سوی دیگر، در سال ۱۹۵۷ میلادی فریضه شرعی (سند رسمی تقسیم ارث) میان دو برادر کوچک‌تر تنظیم شده که در آن دو بند به زمین مأتم مربوط می‌شود: بند نخست: ذکر شده که برای متوفی دختری است که از او ارث می‌برد، و همسری که از او ارث می‌برد از عرش و نقد و هر مالی از یک فلس به بالا، جز زمین وقفی؛ زیرا در زمین وقفی هیچ سهمی از ارث ندارد. بند دوم: و اما زمینی که از خانه اصلی جدا شده و مأتم (حسینیه) بر آن بنا گردیده، ورثه (فلان و فلان) بر وقف بودن آن جهت برپایی عزای امام حسین علیه‌السلام موافقت و تأکید کردند. پرسش: با توجه به مطالب فوق، آیا آنچه در فریضه شرعی درباره زمین مأتم آمده، تأیید و اعلام وقف سابقی است که توسط چهار برادر انجام شده، یا نشانگر وقف جدیدی است که صرفاً به دست دو برادر اخیر تحقق یافته است؟

پاسخ:

۱. با توجه به ثبت رسمی وقف برای هر دو مورد ـ مأتم و زمین دیگر ـ و استمرار تصرفات و فعالیت‌های وقفی در طول این مدت،

۲. بی‌تردید سند متأخر مربوط به دو برادر، حمل بر تأیید وقفیت سابق می‌شود، نه بر ایجاد وقف جدید.

۳. و شاید به جهت تولیت وقف در فریضه ارث ذکر شده باشد، زیرا تولیت در صورتی که در وقف‌نامه به دیگری اختصاص داده نشده باشد، قابل ارث بردن است.

WhatsAppTelegramایمیل#3518
۳۶

اعتقادی›عقاید›امامت

پرسش: سخن امام حسین علیه‌السلام به اصحابش که فرمود: «أَنْتُمْ فِي حِلٍّ مِنْ بَيْعَتِي». اگر این اصحاب می‌رفتند و امام حسین علیه‌السلام را تنها می‌گذاشتند، آیا معذور به شمار می‌آمدند یا ذمّه‌شان همچنان مشغول می‌مانْد؟

پاسخ:

۱- ولایت امام علیه‌السلام از سوی خداوند متعال و با جعل الهی بر بندگان واجب شده است، نه با بیعت و التزام مردم؛ این معنا در منظومهٔ آیات قرآن کریم ثابت است.

۲- بیعت تنها برای تأکید و تعهد بیشتر نسبت به انجام این فریضه است؛ مانند نذر کردن برای چیزی که خودْ در اصل واجب است، مثل نماز ظهر.

۳- این سخن امام علیه‌السلام امتحانی برای بصیرت و معرفت اصحابش نسبت به مقام او بوده است.

۴- وجوب یاری و دفاع از امام علیه‌السلام منحصر در این نیست که کمکْ موجب نجات امام شود؛ بلکه واجب شامل جهادِ مواسات نیز می‌شود. یعنی مجاهدْ خود را در معرض همان ابتلائاتی قرار دهد که امام مبتلا می‌شود؛ چنان‌که حضرت ابوالفضل علیه‌السلام به‌عنوان مواسات با برادرش امام حسین علیه‌السلام آب ننوشید.

۵- این نوع یاری، مرتبه‌ای از وجوب نصرت امام است و همان وجوبِ جهادِ مواسات می‌باشد که مرتبه‌اش از جهاد دفاع بالاتر است؛ بلکه در بیشتر حالات واقعهٔ کربلا، جهاد قابل تفسیر نیست مگر به عنوان جهادِ مواسات نه جهاد دفاع.

۶- همچنین در حکمِ حرمتِ فرار از برابر دشمن نیز در بسیاری از موارد، مسئله از باب جهاد دفاع یا جهاد ابتدایی (جهاد دعوت) نیست؛ بلکه از باب جهاد مواسات است؛ همچنان که حالِ شهادت جعفر طیار علیه‌السلام نیز چنین بود.

WhatsAppTelegramایمیل#3537
۳۷

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: در مباحث مربوط به اعتبار کتاب‌های مقتلِ متأخر درباره واقعه کربلا بیان کردید که ما دارای «علم اجمالی» نسبت به تراث هستیم و این علم، برای تمام اطراف احتمالی ـ چه محتمل و چه مظنون ـ منجِّز است، بلکه در تنجیزِ ظنونِ واقع در اطراف خود، از ظنّ معتبرِ تفصیلی نیز قوی‌تر است. پرسش این است که حکمِ منجَّزِ ناشی از این علم اجمالی که به تاریخ تعلّق گرفته چیست؟

پاسخ:

۱. تردیدی نیست که ما وظیفه‌ای کفایی در زنده نگه‌داشتن شعائر عزاداری و همدردی با مظلومیت‌ها و ستم‌هایی که بر آنان رفته است، بر عهده داریم.

۲. تردیدی نیست که یکی از بزرگ‌ترین براهین عصمت و امامت آنان بر بشریت، عظمت و فزونی مظلومیت ایشان است؛ و این امر از ادله اعتقادی به شمار می‌آید، نه صرفاً یک امر تاریخی.

۳. توضیح آن‌که مظلومیت و ستمی که بر آنان روا داشته شد، به حدی بود که از طاقت صبر معمول فراتر می‌رفت و از خلوص و اخلاص رایج نیز پیشی می‌گرفت؛ با این حال، اراده و عزم آنان در استقامت بر حق سست نشد، تضعیف نگردید و فرو ننشست، با وجود همه فشارهای سهمگین و قدرت‌های عظیمی که برای بازداشتن آنان از اصول و ارزش‌ها به کار گرفته شد.
این امر نشان‌دهنده نهایت خلوص، اخلاص و پایداری آنان در راه خداست و این‌که همه حرکت‌ها و انگیزه‌هایشان دفاع از دین، حفظ و یاری آن، هدایت خلق و حمایت از حق بوده است؛ نه هواهای نفسانی آنان را می‌کشاند و نه شهوات فریبشان می‌داد؛ نه اقبال مردم بر عزتشان می‌افزود و نه پراکندگی مردم از آنان به وحشتشان می‌انداخت، بلکه عزتشان از عزت خدا و انسشان از رضایت او بود.

۴. افزون بر این، وجوه دیگری از دلالت‌های مظلومیت بر حقانیت آنان و این‌که ایشان اهل حق و صراط آن و هدایت‌کنندگان به سوی آن‌اند وجود دارد؛ چنان‌که خداوند متعال در آیات متعددی بیان کرده است که پیشوایان حق و هدایت، مستضعف و مظلوم‌اند و عاقبت و وراثت زمین از آنِ آنان خواهد بود.

۵. همچنین میزان اضطراب، تشنج و حساسیت نیروهای شرّ، ظلم، سرکشی و طغیانِ نظام‌های جور نسبت به اهل‌بیت علیهم‌السلام، بازتاب‌دهنده سنگینی، عمق و ریشه‌دار بودن جایگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام در مسیر حق و ارزش‌هاست

WhatsAppTelegramایمیل#3580
۳۸

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: آیا سفر در ماه رمضان، در شب‌های قدر، برای انجام زیارت مخصوص امام حسین علیه‌السلام بهتر است یا این‌که انسان روزهٔ ماه رمضان را بگیرد و سفر نکند؟

پاسخ:

۱. ظاهر روایتی که شیخ در کتاب تهذیب از کلینی نقل کرده این است که برتر آن است که انسان روزهٔ خود را کامل کند و سپس به زیارت آن حضرت علیه‌السلام برود.

در تهذیب الأحکام (تحقیق خرسان)، ج ۴، ص ۲۱۶ آمده است:

از او، از هارون بن حسن بن جبله، از سماعه، از ابی بصیر، از امام صادق علیه‌السلام نقل شده که گفت:
به آن حضرت عرض کردم: فدایت شوم، ماه رمضان فرا می‌رسد؛ بخشی از آن را روزه می‌گیرم، سپس نیت زیارت قبر ابی‌عبدالله علیه‌السلام برایم پیش می‌آید.
آیا به زیارت ایشان بروم و در رفت و برگشت افطار کنم، یا بمانم تا افطار کنم و سپس یک یا دو روز بعد از افطار به زیارت بروم؟

حضرت فرمودند:
بمان تا افطار کنی.

گفتم: فدایت شوم، آیا این کار برتر است؟

فرمود: بله. مگر در کتاب خدا نمی‌خوانی:
«پس هر کس از شما این ماه را درک کند باید آن را روزه بگیرد.»

۲. بله، می‌توان میان هر دو کار جمع کرد؛ بدین صورت که به زیارت برود و در کربلا قصد اقامت کند تا بتواند روزهٔ خود را به طور کامل انجام دهد.

WhatsAppTelegramایمیل#3601
۳۹

اعتقادی›عقاید›شعائر حسینی

پرسش: بر اساس برخی روایات، اگر زیارت موجب افطار شود، روزهٔ ماه رمضان از زیارت امام حسین علیه‌السلام برتر است. این روایات در کتاب وسائل الشیعه در بابی با عنوان: «باب استحباب برگزیدن اقامت در ماه رمضان و روزه گرفتن، بر سفر برای زیارت و افطار» آمده است. روایت اول از ابی‌بصیر از امام صادق علیه‌السلام نقل شده است که گفت: به آن حضرت عرض کردم: فدایت شوم، ماه رمضان بر من فرا می‌رسد؛ بخشی از آن را روزه می‌گیرم، سپس نیت زیارت قبر ابی‌عبدالله علیه‌السلام در دلم پیدا می‌شود. آیا به زیارت ایشان بروم و در رفت و برگشت افطار کنم، یا بمانم تا افطار کنم و پس از پایان روزه، یک یا دو روز بعد به زیارت بروم؟ حضرت فرمود: بمان تا افطار کنی. گفتم: فدایت شوم، آیا این کار برتر است؟ فرمود: بله. مگر در کتاب خدا نمی‌خوانی: «پس هر کس از شما این ماه را درک کند باید آن را روزه بگیرد.» روایت دوم محمد بن فضل بغدادی می‌گوید: به امام حسن عسکری علیه‌السلام نوشتم: فدایت شوم، ماه رمضان بر انسان فرا می‌رسد و در دلش زیارت امام حسین علیه‌السلام و زیارت پدر شما در بغداد می‌افتد. آیا در خانه بماند تا ماه رمضان پایان یابد و سپس به زیارت برود، یا در ماه رمضان سفر کند و افطار نماید؟ حضرت نوشتند: برای ماه رمضان فضیلت و پاداشی است که در هیچ ماه دیگری نیست؛ پس هنگامی که داخل شد، همان چیزی که مقرر شده (یعنی روزه و اقامت) انجام می‌شود. روایت سوم در مسائل داود صرمی آمده است: از امام علیه‌السلام دربارهٔ زیارت امام حسین علیه‌السلام و زیارت پدران ایشان علیهم‌السلام در ماه رمضان پرسیدم که آیا در این ماه به زیارت برویم؟ فرمودند: ماه رمضان دارای فضیلت و پاداش عظیمی است که در هیچ ماه دیگری نیست؛ پس هنگامی که فرا رسید، همان عمل مقرر انجام می‌شود. روزه گرفتن در آن از قضای آن برتر است و وقتی حاضر شد باید همان را برگزید. ❓ پس نظر شما دربارهٔ این روایات و تعارض آن‌ها با استحباب زیارت امام حسین علیه‌السلام در ماه رمضان چیست؟

پاسخ:

۱. افزون بر آنچه در پاسخ پیشین بیان شد،

۲. ابن‌طاووس در کتاب «اقبال الأعمال» در باب نوزدهم از اعمال ماه رمضان نقل کرده است:

در مورد زیارت امام حسین علیه‌السلام در شب نیمهٔ ماه رمضان روایت‌هایی وارد شده است. از جمله روایتی از امام صادق علیه‌السلام که در آن آمده است:

کسی که در شب نیمهٔ ماه رمضان پس از نماز عشاء، کنار قبر آن حضرت ده رکعت نماز بخواند و در هر رکعت سورهٔ حمد و ده بار سورهٔ توحید را بخواند و از آتش به خدا پناه ببرد، خداوند او را از آزادشدگان از آتش قرار می‌دهد و پیش از مرگ در خواب فرشتگانی را می‌بیند که او را به بهشت بشارت می‌دهند و از آتش ایمنش می‌کنند.

۳. افزون بر این، دربارهٔ زیارت در شب‌های قدر نیز فضیلت‌هایی وارد شده است.

در «اقبال الأعمال» در اعمال شب بیست‌وسوم ماه رمضان آمده است:

از جمله اعمال افزودهٔ این شب، زیارت امام حسین علیه‌السلام است. در روایتی از امام باقر و امام صادق علیهماالسلام آمده است که اگر کسی در این شب در کنار قبر امام حسین علیه‌السلام نماز بخواند و از خداوند بهشت بخواهد و از آتش پناه بطلبد، خداوند درخواست او را اجابت می‌کند.

و نیز در روایتی آمده است:

کسی که در شب بیست‌وسوم ماه رمضان — شبی که امید می‌رود شب قدر باشد — امام حسین علیه‌السلام را زیارت کند، روح بیست‌وچهار هزار فرشته و پیامبر با او مصافحه می‌کنند؛ آنان که در آن شب از خدا اجازهٔ زیارت امام حسین علیه‌السلام را می‌طلبند.

۴. بنابراین ممکن است این روایات، مخصص روایات پیشین باشند؛ یعنی در خصوص همین شب‌ها (مانند شب نیمهٔ رمضان و شب‌های قدر) حکم متفاوت باشد، به‌ویژه برای کسی که سفر او مستلزم روزهای زیادی نباشد.

WhatsAppTelegramایمیل#3602
۴۰

اعتقادی›عقاید›مقامات پیامبر (ص)

پرسش: کدام‌یک ثواب و فضیلت بیشتری دارد؛ زیارت امام حسین علیه‌السلام یا زیارت رسول اعظم صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم؟ ⬇️

پاسخ:

۱- وارد شده است که فضیلت زیارت هر یک از چهارده معصوم علیهم‌السلام به اندازه برتری و مقام آنان است.

۲- و نیز وارد شده که در مناسبت‌های مهم، اهل‌بیت علیهم‌السلام و همه پیامبران نزد امام حسین علیه‌السلام گرد می‌آیند؛ بنابراین زائر آن حضرت، زائر همه اهل‌بیت علیهم‌السلام و همه پیامبران نیز خواهد بود.

۳- روشن است که کامل‌تر، جمع میان زیارت همه آنان علیهم‌السلام است.

۴- همچنین روشن است که زیارت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم، شامل زیارت حضرت فاطمه علیهاالسلام و امامان بقیع علیهم‌السلام، افزون بر دیگر بنی‌هاشم از افراد دایره دومِ برگزیدگان الهی نیز می‌شود

WhatsAppTelegramایمیل#3660

ارسال استفتاء