#۳۴۸۷
پرسش: موضوع فراموشی حضرت موسی علیه‌السلام از طریق آیه‌ی: «فَنَسِيا حُوتَهُما» و غفلت حضرت داوود علیه‌السلام در آیه‌ی: «إِنَّ هذا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِيَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ» و نیز اختلاف دیدگاه میان مذاهب اسلامی درباره‌ی نسبت دادن فراموشی و غفلت به پیامبران (علیهم‌السلام) در مواردی غیر از وحی و در مقابل، عدم نسبت این امور به آنان؛ لطفاً این موضوع را توضیح دهید.
پاسخ:
1. واژه‌ی «فراموشی» در زبان به معنای بی‌توجهی تا حد عدم رعایت آمده است، و در قرآن نیز مکرراً به کار رفته است:
﴿فَذوقوا بِما نَسيتُم لِقاءَ يَومِكُم هذا إِنّا نَسيناكُم وَذوقوا عَذابَ الخُلدِ بِما كُنتُم تَعمَلونَ﴾
نسبت دادن فراموشی به خداوند در این‌گونه موارد، به معنای بی‌اعتنایی و عدم توجه او به کسانی است که در طاعت خداوند کوتاهی کرده‌اند.
2. اما درباره‌ی حضرت داوود علیه‌السلام، موضوع از باب «ترک اولی» است؛ یعنی انجام کاری که از کار بهتر فروتر است، و این به تفاوت میان پیامبران در مراتب کمالات باز می‌گردد.
3. پیامبران، رسولان و اوصیاء، افزون بر عصمت، برگزیدگی و مراتب نوری‌شان، یکی از ابعاد شخصیت‌شان، برتری بشری آن‌ها در اراده، انتخاب و دیگر ویژگی‌های انسانی است. آنان در این بُعد نیز با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند.