۱. اسماء و صفات از نظر ذات یکی هستند، ولی از حیث لحاظ و اعتبار، متغایرند.

۲. اسماء، حکایت‌کننده از ذات الهیِ مسمّی هستند، نه اینکه عینِ ذات او به نحو تحقق خارجی باشند.

۳. همچنین در مکتب عقلی و در لسان وحی استدلال شده است که کثرت در اسماء و صفات، از حیث تحقق، غیر از وحدت ذاتِ مسمّی است؛ و این اسماء و صفات، ذات را به صورت آیه، دلالت و آینه بازمی‌نمایانند.