۱. تردیدی نیست که ما وظیفه‌ای کفایی در زنده نگه‌داشتن شعائر عزاداری و همدردی با مظلومیت‌ها و ستم‌هایی که بر آنان رفته است، بر عهده داریم.

۲. تردیدی نیست که یکی از بزرگ‌ترین براهین عصمت و امامت آنان بر بشریت، عظمت و فزونی مظلومیت ایشان است؛ و این امر از ادله اعتقادی به شمار می‌آید، نه صرفاً یک امر تاریخی.

۳. توضیح آن‌که مظلومیت و ستمی که بر آنان روا داشته شد، به حدی بود که از طاقت صبر معمول فراتر می‌رفت و از خلوص و اخلاص رایج نیز پیشی می‌گرفت؛ با این حال، اراده و عزم آنان در استقامت بر حق سست نشد، تضعیف نگردید و فرو ننشست، با وجود همه فشارهای سهمگین و قدرت‌های عظیمی که برای بازداشتن آنان از اصول و ارزش‌ها به کار گرفته شد.
این امر نشان‌دهنده نهایت خلوص، اخلاص و پایداری آنان در راه خداست و این‌که همه حرکت‌ها و انگیزه‌هایشان دفاع از دین، حفظ و یاری آن، هدایت خلق و حمایت از حق بوده است؛ نه هواهای نفسانی آنان را می‌کشاند و نه شهوات فریبشان می‌داد؛ نه اقبال مردم بر عزتشان می‌افزود و نه پراکندگی مردم از آنان به وحشتشان می‌انداخت، بلکه عزتشان از عزت خدا و انسشان از رضایت او بود.

۴. افزون بر این، وجوه دیگری از دلالت‌های مظلومیت بر حقانیت آنان و این‌که ایشان اهل حق و صراط آن و هدایت‌کنندگان به سوی آن‌اند وجود دارد؛ چنان‌که خداوند متعال در آیات متعددی بیان کرده است که پیشوایان حق و هدایت، مستضعف و مظلوم‌اند و عاقبت و وراثت زمین از آنِ آنان خواهد بود.

۵. همچنین میزان اضطراب، تشنج و حساسیت نیروهای شرّ، ظلم، سرکشی و طغیانِ نظام‌های جور نسبت به اهل‌بیت علیهم‌السلام، بازتاب‌دهنده سنگینی، عمق و ریشه‌دار بودن جایگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام در مسیر حق و ارزش‌هاست